Beş Nokta Üst Üste

PER ANGUSTA AD AUGUSTA

ÖLÜMLE ISLANMAK

                Öyle bir gün düşün ki ne tat, ne koku, ne zevkten bir eser var. Ama belki korku, hüzün ve endişe akın akın dolanır damarlarda. Öyle bir gün ki elin kolun bağlı; uzanıp tutunabileceğin en yakınlarındakiler bile fersah fersah uzakta. Daha önce hissedilmemişin eşiğinde parçalanırken kanatların ve hissetmeden oyulurken gözlerin, belki bir "Ah!" bile diyemeyeceğin bir gün var. Diğer günler gibi başlar o da. Ama her gün selam verdiğin arkadaşına selam veremeyeceksin sabahında. Yemeğe doyamadığın şeyleri aramayacaksın bile. En umursadığın iş bile tüm manasını yitirecek bir anda. Aynaya bakamayacaksın, su isteyemeyeceksin. Sevdiğin insana tam o gün, onu sevdiğini söyleyemeyeceksin. Yavaş yavaş olacak belki ya da bıçak kadar keskin. Hafif bir uyku gibi başlayacak ama en gizli noktaların ve en derin arzuların bile çatlayacak bu uykuda. Ayaklarından başlayacak bu çürüme. Dizlerin, bacakların, belin, göğsün, kolların derken kafan… Aklın çürüyecek en sonunda ve ağır ağır birikirken üstünde ağırlık, o son sesleri duyarken kulağında ve güneş son kez parlarken üzerinde, o an fark edeceksin işte o günü yaşadığını.

                Önce bir başkası, sonra bir diğeri ve böyle milyonlarcasından sonra elbet sen de çürüyeceksin böyle bir günde. Dilsizleşeceksin, sağırlaşacaksın, körleşeceksin ve üzerindeki ağırlıktan başka hiçbir his konuk olmayacak bedenine. Ölüm yağacak o gün gökyüzünden ve yeşerecek mezar taşları toprakta. Yeşerecek işte bir tanesi senin için de ve ezerken göğsünü, tüm insanlığını; hayallerin, umutların ve ellerini tutarken kendini kaybettiğin insanlara dair her şey ezilirken bu taş altında, daha önce insan olduğunu hiç bu kadar hissedemediğini fark edeceksin. Sağır kulakların son bir kez dinlemeye duracak uzaklardan gelen sesi ve ağlamalardan başka bir şey duymadığını fark edeceksin. Ama işte tam o günden önce, birçok insan çürüyecek gözlerinin önünde, birçoğu yitip gidecek. Güneş ışığında parıldayan birçok göz toprağa doyacak ve ezilecek ruhlar yavaş yavaş, yeşeren taşların altında acınmadan. Birçokları kaybolup gidecek önünden ve belki hiç umursamayacaksın, güldüğün de olacak ve kendi sınırsızlığını haklı çıkarmak için, ölemeyecek olanı, düşüncelerinde öldüreceksin defalarca. Bıkmadan, usanmadan. Unutmak isteyeceksin, kaçınılmazlığı. Gözlerinin önündeki bitmek bilmez bu koskoca kıyımı, bir kez olsun umursamayacaksın.

                Ama kaçışı olmayan bir yağış bu. Bir gün sen de ıslanacaksın. Belki yavaş yavaş, belki bir anda.

Beş Nokta Üst Üste bugün 2 yaşına bastı!

Beş Nokta Üst Üste bugün 2 yaşına bastı!

BİRİ OLMAK

                Zaman geçti. Çok geçti hem de. Geçmiş denemeyecek kadar geçtiği bilinmeyen şeylerin arasında, birden ona, ondan yüze ve yüzden bine; durup dinlenmeksizin ve hiç hissettirmeden usul usul geçti zaman.

                Biri vardı. Yine var. Yine var olacak ve belki hep var olacak bir yerlerde. Zamanı unutturan bu “biri”nin görevi buydu zaten, insana kendini, başındaki ağrıyı ve gelecekteki korkularını unutturmaktı. Sonu gelmeyen ümitlere boğmak, kısa ve sonlu da olsa huzur vermekti insana. Masum muydu bu davranış, gaddar mıydı? Düşünür müydü sahiden, kendinden başkasını? Yeri belli miydi peki bu “biri”nin? Nerede yaşardı bilen var mıydı? Bilse de, söyler miydi bilen kişi yerini? Hep orada mı dururdu bu “biri”, yoksa yaklaşır mıydı sana, insana? Tepeden tepeye atlar, en sarp kayalıkların ucunda parmakları üstünde göğe uzanır ve derin denizlerin en karanlık noktalarında oturup seni beklerdi. Ama ne olursa olsun, ne kadar zaman geçerse geçsin, hep orada var olurdu. Kimdi peki bu “biri”? Senin benim gibi biri miydi? Yoksa ne ben senin gibi değil, ne de sen benim gibi değil miydin? Kendinin “biri” olduğunu bilir miydi ki? Belki sen de ben de birileri için “biri”ydik. Her gece fark etmeden sarp yamaçlarda dolaşır, hayallerde ve rüyalarda en güzel halimizle görünür ve adım atılmamış yerlerde, ismi bilinmeyen topraklarda hayallerimizi kuranlarla olurduk. Ama hiç bilmezdik. Kimin hayallerinde olduğumuzu, kimin arzularını süslediğimizi ve ömür boyunca sürekli, belki farklı insanlar için hep “biri” olduğumuzu hiç ama hiç bilemezdik. Ne çok sevilirdi bu “biri”.

                Düşünmemeli biraz. Hatta büsbütün unutmalı kendini. Belki ancak o şekilde birileri için “biri” olduğunu anlayabilir insan. Kendi hayatı bitmeye mahkumken, algılarda ölmeyen “biri”leri oluşturduğunu, ancak, insan kendini unuttuğu zaman anlayabilirdi. Ne büsbütün, ne de parça parça, her an biraz daha “biri”leşmeli.

İNSAN OLMASA

Güneşin yakıcı sıcaklığından sakınırcasına ağaç dalları arasında saklanmış kırmızı elmalar, parıl parıl parlıyordu akşam üzeri. Arada bir rüzgar esiyor, o rüzgarla dallar ve yapraklar kendilerini rüzgarın isteğine bırakıyor, bir sağa bir sola sallanıyorlardı. Elmalar o kadar olgunlaşmışlardı ki, neredeyse düşeceklerdi dallarından. Ama toplayan kimse yoktu elmaları. Elma ağacının arkasında yükselen tepe ise, birbirine girmiş çam ve meşe ağaçlarıyla dolu sık bir ormanla kaplıydı. Her nefes çekişinde insan, ormanın kokusunu ciğerlerinin en uç noktalarına kadar hissedebilirdi. Batmakta olan güneşin kırmızımsı ışıkları, ormanın üzerinde adeta bir renk dansı yapıyordu. Arada güneşin önünden geçen zayıf bulutlar, ağaçların yaprakları üzerindeki ışımaları dalgalandırıyor, güneş böylece, sanki ertesi gün tekrar görüşmek üzere ağaçlara göz kırpıyordu. Bin bir türlü ses geliyordu ormandan. Gözlere görünmeyecek kadar utangaç kuşlar en güzel şarkılarını söylüyorlardı. Sesler birbirine karışmıyor, sanki hepsi bir sırayı izlermiş gibi birbirlerinin ardından şakıyorlardı. Yakınlarda bir yerde bir akarsu olmalıydı. Görünmüyordu ama, öylesine yumuşak vuruyordu ki serinliği, batan güneşin loş ışıkları ve kuşların yankılanan ötüşleri arasında adeta uykuya uğurluyordu bu serinlik insanı. Tüm sakinliğiyle günü bitirirken bu orman, nehir ve güneş; bir ses duyuldu uzaktan. Büyük bir şey suya düşmüş gibiydi. Bir insan mı atlamıştı acaba akıntıya? İntihar mı etmişti yoksa? Sahi, insanlar neredeydi? Kimsecikler yoktu burada, kimse şahit olamıyordu bu, güneşin mükemmel uğurlanışına. Ve gerçekten biri atladıysa eğer suya, yardım edecek bir insan bile yok muydu sesi duyup gelecek? Hışırdayan dallardan, kuşların her dakika değişen şarkılarından ve rüzgarın hafif fısıltısından başka, hiçbir ses yoktu burada. Yok hayır, kimse yoktu. Ama dinleyecek kimse yoksa, neden böylesine güzel söylüyorlardı şarkılarını kuşlar? Neden ağaçların kokusu böylesine güzeldi? Neden rüzgar ve akarsu insanı mışıl mışıl uyutabilecek esintiler yapıyordu? Ve neden güneş tüm çabasıyla, en güzel haliyle görünmek istiyordu yeryüzüne? Gerçekten söylediği şarkıdan belki zerre tat almayan kuşlar, bu devasa orman, bu muhteşem güneş, kendileri bile fark edemezken, kim için bu kadar güzeldiler? Suya atlayan insanı bulup getirmeliydi hemen. Bu gösteri seyircisiz olmamalıydı. Bir iki mısra yazılmadan, bu hava ciğerlere çekilmeden geçip gidemezdi bu sahne. Böyle güzel bir an, içinde bir insan olmadan geçmemeliydi. Ama nafile, ne suya atlayan insandan, ne bir başkasından iz yoktu. Çok uzaklardaydı insanlar. Çok uzaklarda. Düşünüyorlardı; bu dünyanın kendi kendine, amaçsızca dönüp durduğunu. Hepsi çok akıllı filozoflardı neticede. İnsan olmasa da bu kuşlar şarkılarını söylerdi, insan olmasa da bu nehir akar, bu orman ihtişamını gösterir ve bu güneş her gün aynı gösteriyi sunardı. İnsan olmasa da bu dünya sürekli var olabilirdi. Ama gerçekten, insan olmasa, tüm bunlar bu kadar çabalarlar mıydı güzel olmaya? Gerçekten kulakları olanlar için, bir şeyler mi söylüyordu dünya?

DERİN İNSAN

Telefonda konuşan kadın, “Hayır, cezalısın! İşim var şu an işim!” diyor. Önünde içi boş kahve bardağı, karşısında kırmızı pantolonu ve yeşil kazağı müthiş bir uyumsuzlukla göze batan bir adam… Ciddi bir ses tonuyla konuşuyor o da telefonda. Biraz önce operadan konuşuyorlardı. Kadın önemli bir bilgi verirmişçesine öne doğru eğilip adamın gözlerinin içine bakarak, “Operaya ve tiyatroya gitmeye bayılırım.” demişti. Adam da bu ifadenin karşısında destek olurcasına, “Ben de operayı çok severim.” deyip, koltuğunda rahatsız olmuşçasına sağa ve sola doğru hareketlenmişti. Ancak kadının, “Hangilerine gittin?” sorusu karşısında; bulanık, içinde cevap olmayan bir cevap vermişti adam. Telefonda sürekli bir adresten bahsediyor şimdi de. Karşısındaki kadın umursamaz görünmesini istediği bakışlarının altında, adamın konuşmasını merakla dinlediğini gizleyemiyor. Adam kahvesini küçük boy almış. Gerçekten ciddi ve meşgul biri olmalı; büyük boy kahve içecek ne zamanı ne de midesi yokmuş gibi duruyor. Siyah deri ceket ve siyah pantolonun verdiği sert görünüşle gittikçe imajı daha da ciddileşen kadın ve ciddiyetini, telefon konuşmasında kullandığı onlarca “adres” kelimesiyle pekiştiren adam, gerçekten ciddi ve derin şeyler konuşuyorlar. İkisi de siyah çerçeveli gözlük takıyor. Bu da o ciddi görünüşü tamamlayan, kaçınılmaz bir unsur olmalı.

                Zaman geçtikçe kadının tiyatro eğitimi aldığını öğreniyorum. Biraz önce operaya gitmeyi çok sevdiğini söylemişti. Belki de eğitim aldığını söylemek için, planlanmış bir girişti biraz önceki bu konuşma. Bakışlarından kendisini karşısındaki adama beğendirmeye çalıştığı kolaylıkla okunabiliyor. Adamın küçük esprileri karşısında, kadının eli saçına gidiyor ve saçını kulağının arkasına alıyor her seferinde. Sürekli birbirlerini süzüyorlar, kahvelerinden küçük yudumlar alıyor ve konudan konuya atlayarak biraz operadan, biraz tiyatrodan, biraz sanattan konuşuyorlar. Tüm bu opera, tiyatro eğitimi, telefonda verilen önemli adresler ve siyah çerçeveli gözlükler arasında; hemen yanlarındaki masaya ucuz giyimli bir kız ve uzun gri paltolu, yeşil eşarplı yaşlı bir kadın oturuyor. Hiçbir şey konuşmuyorlar. Sadece birbirlerine bakıyorlar. Kırmızı pantolonlu adam ve tiyatro eğitimi alan kadın yanlarına oturan bu iki insandan pek memnun değil gibi. Yaşlı kadın gözlerini zor açıyormuş gibi, ya yorgunluğun ya da bir üzüntünün etkisiyle zar zor arada bir kelime ediyor. Kızın başında plastik, pembe renk, basit görünüşlü iki toka var. Giyimlerinden buraya ait olmadıkları çok belli. Ya da değil. Buraya ait olanın kim olduğuna, kim karar veriyor ki? Önlerinde kahveleri yok. Operadan da konuşmuyorlar. Ciddi durmuyor yüzleri, ancak yorgunluk ve hüzün sezilebiliyor yüzlerinden. Kırmızı pantolonlu kadın ve siyah ceketli adam kalkıyor. Merdivenlerden inerken birinin “Albert Camus” dediğini duyuyorum. Bu sırada yaşlı kadın ve genç kız tek bir kelime konuşmuyorlar. Albert Camus onlara bir şey ifade eder mi bilmiyorum. Ya da biraz önceki opera muhabbetine tanık olsalardı, bir şey anlarlar mıydı bilinmez. Belki hiç tiyatroya da gitmemişlerdir. Hiç sanattan konuşmamışlar, okudukları bir kitap üzerinde tartışmamışlardır. Belki hiç, sırf tartışmış olmak için bile, Tanrı’nın var olup olmadığı üzerine konuşmamışlardır. Yapmaya değer görmüşler midir bunları? Belki de onlar için söylenecek hiçbir söz söylemeye, yapılacak hiçbir eylem yapılmaya değer değildir.

                İnsan hayatının acıdan, çelişkiden ve travmadan oluştuğunu hissedebiliyorum. Bazıları bunları yaşıyor, bazılarıysa sadece konuşabiliyor. Ve biz bu konuşabilenlere “derin insan” diyoruz. Shakespeare izleyip, finalde gözyaşı döken derin insanlar…

Düşünceler

- Acziyet. Sefaletlerimiz karşısında bizi teselli eden yegane şey eğlenip oyalanmadır. Ve yine de, sefaletlerimizin en büyüğü budur. Çünkü bizi kendimiz hakkında düşünmekten alıkoyan ve anlaşılmaz bir biçimde yok oluşa götüren şeylerin en başında o vardır. Fakat, canımız sıkıldığı için ve can sıkıntısı bizi daha sağlam kaçış vesileleri aramaya sevk ettiği için eğlenip oyalanmakla geçiririz ömrümüzü. Bu eğlencelerin farkına bile varmadan, bizi götürüp bıraktığı durak ise şudur: Ölüm.

- Hepsi ölüm cezasına çarptırılmış olup zincirlere vurulmuş birçok insan tasavvur edin. Öyle ki, her gün, içlerinden bazıları diğerlerinin gözü önünde boğazlanıyor ve kalanlar da aynı halin yarın kendi başlarına geleceğini bile bile ümitsizlik ve ızdırap içinde sıralarını bekliyorlar. İnsanlığın durumu işte böyle tasvir edilebilir.

                                                                               Blaise Pascal

12

                Sonunda kaybedilecek bir oyunu bile bile oynamak kadar basitti, insanın dünya üzerindeki gezintisi. Her şeyin, en güzel şeylerin bile, güzel seslerin, güzel kadınların, güzel duyguların yok olacağını bile bile bir yerlere tutunmaya çalışıyordu insan; bağırmak istiyordu, bağıramıyordu, “Neden?!” diye. Ve bu çabada en yüce şey aynı zamanda en büyük ihanetti insan için, sevmek. Biraz daha var olmaya, biraz daha yaşamaya, biraz daha baş ağrısına, biraz daha üzüntüye aç bırakırdı insanı. Gidecek yeri, kendinden, insandan kaçacak yeri olmayan insanı, en sert iplerle çekerdi hayatın ortasına ve bir yardım eli bile uzatmaksızın “Yaşa.” derdi.

                Ve bazen bir bakış saatlerce düşünmeye iterdi insanı.

                Ne demek istiyor bu bakışlar? Bilmediğim şey ne? Bir yerlerde daha fazlasını hisseden insanlar mı var? Ben neden bilmiyorum bu hisleri? Bulanık görüntülerin ve belli belirsiz seslerin arasında çırpınırcasına bir anlam ararken, başka yerlerde insanlar neler bulmuşlardı benden habersiz? Yoksa gereksiz miydi arayışım? Bulabileceğim bir şey hiç yok muydu? Olsa bile bulmaya değer miydi? Bir çözebilsem bu bakışların ne dediğini, günlerce başı iki eli arasında durgunluğu, kendisinden bıktırabileceğim. Eylemsizliğe namzet bir garip insan gibi, yüzlercesi arasında  bir türlü kaybettiği şeyi bulamayan biri gibi… Ne kaybettiğini bile bilmeyen bir insan gibi.

                Gerçekten, aradığı şeyi bilmese de, insan aradığını bulabilir mi?

11

Her şey sessiz sedası yaşanırdı. Her gün birileri yüzlerce savaş ilan ederdi ona, methiyeler düzülür belki, birileri ona delicesine aşık olurdu. Bazen de birileri var olmazdı hiç. Ama ne olursa olsun, o savaşların, derin aşkların arasında ne bir top sesi ne de bir öpücük ulaşırdı ona. Dedim ya, her şey sessiz yaşanırdı.

TERK

                Terk etmeli belki de ait olunmayanı. "Her nerede değilsem, orada iyi olacakmışım gibi geliyor bana." diyen Baudelaire gibi söyleyip, terk etmeli belki bu evimiz sandığımız işgal altındaki düzeni. Ve sonrasında, başka bir ev arzusunu da terk etmeli. Daha yücesi olmayacaksa ne anlamı kalırdı dünyadan gözleri çevirmenin; sahte aidiyetliklere sırtını dönmenin. Bu bedenlerde ait değildik hiçbir yere, kendimize bile. Ve hiçbir yerde tadamayacaktık aidiyeti, terk etmezsek sadece gözlerdeki bilineni. Terk etmeli, her an gözleri biraz daha parlak olana diken istekleri de. Ve isteyebilmeyi terk etmeli bunun sonunda, bir ev istememeli. Kimliği olmayan, yatacak yeri olmayan birer varlık kırıntıları gibi dökülmüşçesine yeryüzünde, bu çaresiz halinde sağa sola koşuşturup dururken, kendine gerçekten ait olunacak bir yer görmek ne kadar kibirliceydi. En derin cahilliğin içinde boş gözlerle izledik içi, dışı ve içten de ötesini.

                Uzaklaştıkça, büyüyebilecektik belki de.

                Ve en sonunda terk edebilmiş olduğumuz gerçeğini de terk etmeli. "Terk etmedik ki." diyebilmeli. Unutmalı kendini ve unutmalı bilinmeyenin ötesindeki en küçük renkleri.

KAYITSIZLIK

                İdam etmeye götürüyorlar. Kollarına girmiş iki askerin zorla çekiştirmesiyle, ayaklarını sürükleyerek ilerliyor idam yerine doğru. Kalabalık seyirci toplulukları yok, insanlar yok. Rüzgar esiyor ve açık göğsünden içeri girip karnını üşütüyor. Erimiş karlardan arta kalan çamurlu zemin, pantolonunun paçalarını durmaksızın daha da ağırlaştırıyor.

                Aynı anda bir rahibe yavaşça eğiliyor ve bir banka oturuyor. Sırtını banka yaslayıp kafasını kaldırdığında, kurumuş ancak henüz daldan düşmemekte ısrar eden turuncu yaprakları görüyor. Buruşmuş suratında, rengi kaybolmuş gözlerle bir ölü gibi seyrediyor yaprakları. 20 saniye.

                Wilhelm ağaçtan düşmenin verdiği acıyla kıvranıyor yerde. Sağ bacağı çok ağrıyor. Kırılmış olmalı. Yanından geçenlerin acelesi var. Durup ilgilenmiyorlar çocukla. Ağlamaklı bir ses tonuyla inlercesine bağırıyor Wilhelm. Kimse durmuyor. 18 saniye.

                Neden idam edildiğini bilmiyor. Sağındaki askere dönüp hırıltılı bir ses tonuyla “Neden?” diye soruyor. Asker, tek bir kelime etmeden, yüzünde tek bir kıpırdanma ve ifade değişikliği olmaksızın adamı sürüklemeye devam ediyor. Solundaki askere dönüyor. Bu asker de aynı sağındaki gibi o kadar ciddi ve donuk ki, “Neden?” diye sormak gelmiyor içinden. Ölmeden önce hiç olmazsa nedenini bilmek hakkı değil mi?

                Marquez beşinci tokatı indiriyor karısına. O kadar sert vuruyor ki, eli ağrıyor vurduktan sonra. Karısının kıpkırmızı olmuş yanaklarının üzerinden akıp giden gözyaşları, Marquez için bir anlam ifade etmiyor. Diğer eliyle altıncı tokatı vuruyor kadına. Kadın hiç ses çıkarmıyor. 15 saniye.

                Tüfeğin sesi tüm ormanda yankılanıyor birden. Siyah tüylü bir kuş süzülerek aşağı düşüyor. Robert’in gözlerinin içi parlıyor. Köpeği ani bir hamleyle atılıyor öne doğru. Sahibi mutluysa, köpeği de mutlu şimdi. Tüm orman, karanlık ve yeşilin kasvetli karmaşasında sessizliğe bürünüyor. Diğer tüm kuşlar uzaklaşmış, ağaçlar bile sessiz olmaya özen gösteriyor gibi. 12 saniye.

                Kırıntılar kucağına düşüyor George’un. Eliyle tutup, ağzıyla çekiştirdiği ekmeği bir köpek edasıyla koparıp yiyor. Yine her zamanki gibi çayını içmeyi ihmal ettiğini fark edip, buz gibi olmuş bardağı iki eliyle kavrayarak ağzına doğru götürüyor. Yumuşamış ekmek parçalarının arasından çay süzülüyor şimdi midesine doğru. Yediği reçel, peynir ve zeytinin oluşturduğu o karışıma çay ve ekmek de ekleniyor şimdi midesinde. Islanmış bıyıklarını kuruluyor sağ elindeki peçetesiyle George. İşe gitme vakti geldi. 10 saniye.

                Başının ağrıdığını hissediyor. Ölümün yaklaşması başını mı ağrıtıyor? Uzun bir süre dayak yemiş olmalı. Vücudunun sağında solunda yaralar, bereler var. Üst dudağının kenarı çok fena sızlıyor. İki koluna girip onu götüren askerler olmasa, bir an bile ayakta kalamayıp yere düşecek gibi. Günlerce yememiş, birkaç gün daha yemese zaten açlıktan ölecek gibi. Üzülmüyor ama. Bu sonu kabulleniyor.

                Yolun kenarı karanlıklar içinde kalmış ve muhtemelen bu yüzden tercih etmişler burayı Albert ve arkadaşları. Tecavüz ettikleri kadın yerde baygın bir şekilde yatıyor. Üzerindeki kıyafet paramparça olmuş, vücudunun görünen tüm kısımları neredeyse tamamen toprak rengine bulanmış. Yanından biri geçse belki de fark edemeyecek kadar karanlıklar içinde kalmış. Gülümsüyor Albert. Yaptığından memnun. Arkadaşlarına başıyla işaret veriyor ve oradan uzaklaşmaya başlıyorlar. Karanlıkta nereye gittikleri görünmüyor. 7 saniye.

                Işıl ışıl görünen limanda son el sallamalarına şahit oluyor gemi. İki kez öttürüyor düdüğü kaptan ve gemi motorların gürültülü sesiyle limandan ayrılmaya başlıyor. İnsan kalabalığının çığlıkları arasında, motorların sesi duyulamaz hale geliyor. Son vedalaşmalar. Marion ağlıyor. 5 saniye.

                Kapının tıklatılması üzerine koltuğunu ani bir hareketle geri döndürüyor ve “Girin!” diye bağırıyor patron. Elleri ceketinin düğmelerini çekiştirir halde, başı öne eğik bir işçi giriyor içeri. Sigarasından son bir nefes çekiyor patron ve kül tablasında eziyor sonrasında sigarasını. Küçümseyen gözlerle işçiye bakıyor. “Konuş!” diyor. 3 saniye.

                Hayatında hiçbir cellat tanımadığını fark ediyor birden. Komik geliyor. Sinsi sinsi esen rüzgarın ağaç dalları arasında dedikodu yaparmışçasına çıkardığı fısıltıları dinliyor. Ne diyor acaba rüzgar? Bir şeyler mi anlatmaya çalışıyor son anlarında ona? Yapraklar her zamankinden daha karanlık, yer çamura bulanmış bir bataklık gibi ve gökyüzü, kuru sonbahar dallarının arasında çatlamış bir insan eli gibi titriyor üstünde. Bir anda aşağı inecek ve onu ezecek gibi, ormanın ortasındaki bu idam yerinde…

                Acı ağlamasıyla çocuğun, dikkat kesiliyor birden Alfred. Hemen ayağa kalkıyor ve hızlıca açıp kapıyı içeri giriyor. Karısı yatakta terlemiş, bitap düşmüş, doktorlar ise ağızları kulaklarında ellerindeki bebeği gösteriyorlar Alfred’e. Alfred’in gözlerinden iki damla sevinç gözyaşı düşüyor. “Oğlum!” diyor. 1 saniye.

                Annesini düşünüyor. Acaba şu anda ne yapıyor? Belki kahvaltısını bitirmiş, mutfağı toplamakla meşguldür. Belki de en sevdiği radyo programı başlamıştır. Günlerden ne bugün? Hatırlayamıyor. Soğuk. İdam sehpası çok soğuk. Yüzünün ve boynunun sağından gelen bu soğuk istila ediyor tüm bedenini. Titriyor. Korkudan titrediğini sanıyorlar belki de. Son sözlerini soruyorlar. Bir şeyler söyleyecekmiş gibi oluyor, söylemiyor. Gözlerini kapatıyor. Sanki gökyüzü “Hadi!” diye bağırıyor tepesinde. Rahibenin gözü ağaçlarda, Wilhelm ağlıyor hala. George evinin kapısını henüz kapattı. Gemi sahilden uzaklaşırken, patronun dudağına bir gülümseme yerleşiyor. Yeni doğan çocuk boş gözlerle bakıyor dünyaya. Balta inmiyor hala.

                Tüm dünya, tüm kayıtsızlığıyla hazır buna.